یکشنبه ۱۸ آذر ۹۷ - December 9, 2018

کدخبر : 6064
سه شنبه ۲۸ فروردین ۱۳۹۷ - ۱۲:۲۱

صادق ایزدی گنابادی:شهید حسین زارع نامدار گمنام

شهید ستوان دوم وظیفه حسین زارع نوقابی در خط مقدم جبهه بر اثر اصابت ترکش خمپاره به گلویش به شهادت می رسد، او دیده بان لشکر هفتاد و هفت پیروز خراسان بود که در جبهه دهلاویه به شهادت رسید و روزهای پایانی خرداد هزار و سیصد و شصت در قبرستان نوقاب در آرامگاه ابدی خود ارام گرفت. اما چرا مزار این شهید این گونه است چرا تمثال او در هیچ کوی و برزنی نصب نیست چرا خیابانی ،کوچه ای به نامش نام گذاری نشده است.

فردا روز بیست و نهم فروردین روز ارتش جمهوری اسلامی است و این روز ناخود آگاه یاد و نام شهدای ارتش را در ذهن ها زنده می کند.

و ضلع شمال شرقی قبرستان نوقاب گناباد سی و هفت سال است که یکی از این شهدا را در خود جای داده است .

شهیدی که از دیگر شهدا جدا افتاده است و مزارش رونق و برجستگی مزار یک شهید را ندارد.

شهید ستوان دوم وظیفه حسین زارع نوقابی در خط مقدم جبهه بر اثر اصابت ترکش خمپاره به گلویش به شهادت می رسد، او دیده بان لشکر هفتاد و هفت پیروز خراسان بود که در جبهه دهلاویه به شهادت رسید و روزهای پایانی خرداد هزار و سیصد و شصت در قبرستان نوقاب در آرامگاه ابدی خود ارام گرفت.

اما چرا مزار این شهید این گونه است چرا تمثال او در هیچ کوی و برزنی نصب نیست چرا خیابانی ،کوچه ای به نامش نام گذاری نشده است.

نگارنده از سه رییس بنیاد شهید گناباد که در سه دوره اخیر بر مسند ریاست این بنیاد نشسته اند این سوال را کرده ام همه آنها موضوع را به تهران حواله دادند و چنین بر می آمد که پرونده این شهید در زمره پرونده های بسته قرار گرفته است و به گمان من هیچ کدام از این عزیزان ، رئیسان بنیاد شهید در سه دوره اخیر، حتی مزار این شهید را نیز بلد نبودند و نیستند.

البته قبل از واکاویی این موضوع این نکته مهم و اساسی است که اصولا رسیدن به مقام شهادت نیازی به پرونده و امضای هیچ احد الناسی ندارد. تایید این مرتبه در درگاه ایزد متعال صورت می گیرد و یقینا به نظر حقیر شهید حسین زارع در نزد خدای خود والامرتبه است و روزی خود را دریافت می کند هرچند که از نظر خلق روزگار گمنام و پوشیده باشد.

این که حقیر به موضوع این شهید می پردازم به نوعی احساس وظیفه است و خیلی هم به دنبال نتیجه نیستم.

یقینا شهید نیازی به ارج گذاری ما ندارد ما هستیم که از قبل ارج گذاشتن به شهدا وظیفه اخلاقی و انسانی خود را انجام می دهیم.

و اما شهید حسین زارع چه کسی بود و چه شد که نامش و مزارش توی چشم های ظاهر بین نیست و سی و هفت سال است که گرد مظلومیت بر گلوی پاره اش نشسته است.

اواخر خرداد هزار و سیصد و شصت خبری در نوقاب و گناباد پیچید که حسین زارع نوقابی فرزند عبدالرحیم به شهادت رسبده است و به دلیل اینکه وی وابستگی فامیلی نیز به حقیر داشت این خبر زودتر و جدی تر به خانواده ی ما رسید.

بهر حال شب سی یا سی و یکم خرداد شصت اعلام شد که تشییع جنازه این شهید از محل پاسگاه عمرانی انجام خواهد شد.

حقیر بدرستی به یاد دارم که همان شب اطلاعیه هایی از طرف ارگان های انقلابی آن زمان منتشر شد که مردم را به تشییع پیکر این شهید فرا خوانده بودند.

و اما روز بعد در جریان تشییع این شهید اتفاقاتی افتاد که هر چه بود به او ربطی ندارد.

اگر به ارشیو صدا و سیمای جمهوری مراجعه شود مصاحبه ای در همان روزگار از حبهه ها پخش شد که گزارشگر از حسین زارع می پرسد علت پیروزی عملیات اخیر چیست که وی پاسخ می دهد هرجا که ارتش و سپاه با یکدیگر متحد باشند حتما پیروزی بدست می آید .

شهید حسین زارع کسی است که من در قبل از انقلاب برای نخستین بار نام ایه الله خمینی را از زبان او به نیکی شنیدم .

در نیکویی های اخلاقی او هر چه بگویم کم گفته ام، در عرصه علمی و سطح معرفتی نیز از سرامدان نسل خود بود.

این مرقومه فقط از باب انجام وظیفه قلمی شد و انتظار می رود که همه مسئولین درگیر با شهادت و شهید موضوع را جدی گرفته و اگر وظیفه ای را در مورد تجلیل از شهید حسین زارع احساس می کنند به آن عمل کنند تا شب اول قبر پاسخی برای ملک الموت داشته باشند.

نحوه ی شهادت حسین زارع نزدیکترین و ملموس ترین شکلی است که می توان نام شهادت را بر او گذاشت.

او در رویارویی با دشمن پیشرو ترین بود چشم و گوش دسته و گروهان خود بود.

تمثالش را حقیر خود در امور شهدای ارتش اهواز در جمع شهدای ارتش دیدم دهها نامه ی مکتوب از سوی ارتش موجود است که از شهادت و رشادت او گفته شده است.

شهید حسین زارع در برابر وطن و دین و اعتقاد خود وظیفه اش را انجام داد ما مانده ایم که می توانیم با بیرون آوردن او از گمنامی به ارج و قربی برسیم وگرنه یقینا او بی نیاز از تعریف و گفت و گوی ماست.

حتی شاید توجهات ما از عظمت و بزرگی گمنامی و مظلومیتش بکاهد.

نظرات بازدید کنندگان
  1. ممنونم جناب ایزدی.از خودم خجالت میکشم که چرا تا کنون با وجود اینکه قبر این شهید را دیده ام ولی توجه و چرایی اینکه چرا از بقیه شهدا جدا هستن را متوجه نشده و نپرسیده ام.شهدا همه یکی هستند ولی نمیدانم چرا ما انسانها همیشه میخواهیم بجای خدای باریتعالی قضاوت کنیم و حکم صادر کنیم.واسفا نهادهایی خود را درکیر این سیاست بازیها میکنند که خود را ارزشی میدانند. مطمئنن جایگاه این شهید هم متعالی است.نظرم اینه که خود مردم نوقاب در مناسبتهای مختلف همچون روز ارتش یا ستلروز شهادت ایشان مراسمی در شان ایشان بگیرند.

دیدگاه شما

css.php